و گروهى از طايفهء « بنىاسد » ، سكونت داشته‌اند . نينوا نيز همانند غاضريّه ، روستاى آبادى بوده و از شرق حائر تا جنوب شرقى آن ، امتداد داشته است . در نوشته‌هاى تاريخى ، از نينوا به خاطر كثرت رفت و آمد زائرين به آنجا ، بيشتر از غاضريّه نام برده شده است . از اين دو سنگر و گذرگاه بود كه زائران در دوران وحشت و ترور ، مخفيانه به حائر نفوذ مىكرده و سپس باز مىگشته‌اند . اين عوامل سه‌گانه ؛ يعنى عقيده و ايمان استوار ، تشويق و ترغيب زائران از سوى امامان معصوم ( عليهم السلام ) و مخفىگاه‌هاى نينوا و غاضريّه ، مهم‌ترين عواملى بود كه شيعيان و دوستان اهل بيت ( عليهم السلام ) را در دوران نخستين ، جهت زيارت حائر مقدس و استحكام نشانه‌ها و اجراى شعائر اسلامى آن ، يارى مىنموده است . علىرغم آنچه گذشت ؛ يعنى فشار بنىاميه بر زائران و ايجاد جوّ ترور و وحشت ، جا دارد هفتاد سالِ بعد از واقعهء كربلا تا نابودى دولت بنىاميّه را كه بر حائر سپرى گشت ، نسبت به دوران خلافت بنىعباس ، از بهترين سال‌ها شمرده شود . چه اينكه بنىاميه ، اگرچه با امام حسين ( ع ) جنگيدند و آن حضرت را به شهادت رساندند ؛ امّا به همين گناه كبيره ، بسنده كردند و متعرض قبر مطهر آن بزرگوار نشدند . ظاهراً اقداماتى نظير گماشتن نگهبان و محافظين در اطراف آن ، به منظور جلوگيرى از زائران و دور كردن آنان ، با انگيزه پيش‌گيرى از شورش‌هاى داخلى و خطرات احتمالى كه به واسطهء ازدحام جمعيت در حائر اتفاق مىافتاد - همچون قيام‌هاى عبيدالله بن حرّ جعفى ، سليمان بن صرد خزاعى و ديگران - صورت گرفته است . اين در حالى است كه بنى عباس ، گويا به خاطر عدم مشاركت با بنىاميّه در ريختن خون پاك آن حضرت ، قبر مطهرش را ويران ساختند و بارها در صدد محو آن برآمدند ، تا جايى كه زبان‌ها به ملامت آنان دراز گشت و شاعران ، به هجو و بدگويى ايشان پرداختند . از جمله [ برخى از آنان ] سرودند :